%use engine XeLaTeX. suren
\listfiles
\documentclass[a4paper,12pt]{article}
\usepackage[margin=1in]{geometry}
\usepackage{fontspec}
\usepackage{xspace}
\defaultfontfeatures{Ligatures=TeX}	%[Mapping=tex-text]
\usepackage{polyglossia}
\setdefaultlanguage{malayalam}
\setotherlanguage{english}
%\newfontfamily\malayalamfont[Script=Malayalam]{Rachana}
\newfontfamily\malayalamfont[Script=Malayalam,Mapping=malayalamnumerals]{Rachana}
\newfontfamily\englishfont{Times}
\setlength{\parindent}{0mm}
%========================================
\begin{document}
\noindent
\lefthyphenmin=2
\righthyphenmin=2
%\thispagestyle{empty}
\setmainfont[Script=Malayalam]{Rachana}
%\newcommand{\sfs}{\textenglish{.}\xspace}
%\newcommand{\scm}{\textenglish{,}\xspace}
%\newcommand{\sqm}{\textenglish{?}\xspace}
%\newcommand{\sco}{\textenglish{.}\xspace}
%\newcommand{\sicl}{\textenglish{\lq}\xspace}
%\newcommand{\sicr}{\textenglish{\rq}\xspace}
\newcommand{\akaram }{\textenglish{$\int$}}
\setlength{\baselineskip}{1.25\baselineskip}\addtolength{\parskip}{10pt}

\begin{center} \Large{ശ്രീ ശങ്കരാചാര്യ ഭഗവദ്പാദകൃത മനീഷാമഞ്ചകം}\end{center}
%\textenglish{1,2,3.}
ജനനമരണദുഃഖദുരിതങ്ങളിൽ നിന്ന് മുക്തി നേടി ആത്മസാക്ഷാത്കാരം ലഭിയ്ക്കുകയാണ് 
മനുഷ്യജന്മത്തിന്റെ  പരമോന്നതലക്ഷ്യം. ദ്വന്ദങ്ങളിൽ കഴിയുമ്പോൾ അദ്വൈതാനുഭൂതിയിലേയ്ക്ക് 
എത്തുവനായി നമ്മെ സരൂപാരാധന സഹായിയ്ക്കുന്നു.  നാമരൂപഗുണാദികളില്ലാത്ത ബ്രഹ്മത്തെ 
അറിയുവാൻ പ്രയാസമാണ്. യുക്തികൊണ്ടുമാത്രം യുക്തിക്കതീതമായ ഒന്നിന്നെ അറിയുവാൻ അസാദ്ധ്യം തന്നെ.  
നിരാകാരമായ ഒന്നിനെ സാകാരമായ മാദ്ധ്യമംകൊണ്ട് ഗ്രഹിയ്ക്കുന്നത് യുക്തിരഹിതവുമാണ്.  എന്നാൽ 
സാകാരോപാസന്യിൽകൂടി മനസ്സിനെയും ബുദ്ധിയേയും അദ്വൈതാനുഭൂതിയ്ക്കുവേണ്ടി പാകമാക്കാൻ കഴിയും. 

വിശേഷാൽ ഗ്രഹിയ്ക്കപ്പെടുന്നതേതോ അത് വിഗ്രഹം.  ചവിട്ടുപടിയിലുള്ള കല്ലും ശ്രീകോവിലിലുള്ള കല്ലിനും 
ഇങ്ങനെയാണ് പ്രത്യേകതവരുന്നത്.  സ്ത്രീയായ  അമ്മയേയും സ്ത്രീയായ ഭാര്യയേയും വ്യത്യസ്തമായി കാണാൻ 
കഴിയുന്നത് ഈ തത്വംകൊണ്ടാണ്. 

ദ്വൈതഭാവത്തിൽ കഴിയുന്നിടത്തോളം കാലം നമുക്ക് വിഗ്രഹാരാധന അനിവാര്യം തന്നെ. അവിടെ നിന്നു വളർന്നു 
അദ്വൈതഭാവത്തിലെത്തുക എന്നതാണ് വേദാന്തദർശനത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം. ആയതിനാൽ വേദാന്തപഠനം നമുക്ക് 
അനിവാര്യമായിത്തീരുന്നു. ഈ അദ്വൈതചിന്താപദ്ധതിയുടെ ഒരു രത്നമാണ് ശ്രീമദ് ശങ്കരാചാര്യ ഭഗവദ് പാദരുടെ 
മനീഷാപഞ്ചകം.

സന്ദർഭം: വാരാണസിയിൽ സന്ധ്യയ്ക്ക സ്നാനം കഴിഞ്ഞു വരികെ മുന്നിൽ ഒരു ചാണ്ഡാലനെ കണ്ട
ഭഗവദ്പാദർ ചാണ്ഡാലനെ നോക്കി പറഞ്ഞു, "ഹേ ചാണ്ഡാലാ, മാറിനിൽക്കൂ." ചോദ്യം കേട്ട ചാണ്ഡാലൻ 
ഭഗവദ്പാദരോടു ചോദിച്ചു,"ആരാണ് മാറേണ്ടത്, ഞാനോ അതൊ എന്റെ.   ശരീരമോ." 
ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ ഭഗവദ്പാദർക്കു ബോദ്ധ്യമായി ചാണ്ഡാലൻ സാധാരണ മനുഷ്യനല്ല എന്ന്. ഐതിഹ്യപ്രകാരം 
അത് പരമശിവനായിരുന്നു
%\addfontfeatures{Mapping=malayalamnumerals}.
\section{പ്രാരംഭഃ }
\begin{verse}
അന്നമയാദന്നമയമഥവാ ചൈതന്യമേവ ചൈതന്യാത്\\  
യതിവര ദൂരീകർതു വാഞ്ഛസി കിം ബ്രൂഹി ഗഛ ഗഛേതി
\end{verse}
ഹേ യതിവര്യാ! പോകൂ പോകൂ എന്ന് അങ്ങ് എന്നോടു പറയുന്നു. എന്തിനെ ഉദ്ദേശിച്ചാണ് അവിടുന്നു പറയുന്നത് ? 
ഈ അന്നമയമായ ശരീരത്തെ ഉദ്ദേശിച്ചിട്ടോ അതോ ഈ ആത്മാവിനെയോ? 
\begin{verse}%
കിം ഗങ്ഗാംബുനി ബിംബിതേ\akaram ംബരമണൗ ചാണ്ഡാലവീഥീപയഃ\\  
പൂരേ വാ അന്തരമസ്തി കാഞ്ചനഘടീമൃത്കുംഭയോർവാഽംബരേ\\ 
പ്രത്യഗ്വസ്തുനി നിസ്തരങ്ഗസഹജാനന്ദാവബോധാംബുധൗ \\
വിപ്രോ\akaram യംശ്വപചോ\akaram യമിത്യപി മഹാൻ കോ \akaram യം വിഭേദഭ്രമഃ
\end{verse}
പറയൂ! ഗംഗയിലും ചാണ്ഡാലവീഥിയിലെ ജലത്തിലും പ്രതിബിംബിതനായ സൂര്യന്നും, 
സ്വർൺകുംഭത്തിലും മൺകുംഭത്തിലും പ്രതിഫലിയ്ക്കുന്ന ആകാശത്തിന്നും തമ്മിൽ എന്താണ് വ്യത്യാസം? എന്താണ് ഭേദം?  
അലകളില്ലാത്ത സമുദ്രം പോലെ  ആനന്ദരൂപത്തിൽ പരബ്രഹ്മം ഓരോ വസ്തുവിലും പ്രതിബിംബിച്ചിരിക്കെ ഇവൻ വിപ്രൻ, ഇവൻ ചാണ്ഡാലൻ 
എന്ന ഭേദബുദ്ധിയ്ക്ക് അവിടെ സ്ഥാനം? 
\section{മനീഷാപഞ്ചകം}
\begin{verse}
ജാഗ്രത്സ്വപ്നസുഷുപ്തിഷു സ്ഫുടതരാ യാ സംവിദുജ്ജൃംഭതേ\\ 
യാ ബ്രഹ്മാദിപിപീലികാന്തതുനുഷു പ്രോതാ ജഗത്സാക്ഷിണീ\\
സൈവാഹം ന ച ദൃശ്യവസ്തിത്വതി ദൃഢപ്രജ്ഞാപി യസ്യാസ്തി ചേ- \\
ച്ചാണ്ഡാലോ\akaram സ്തു സ തു ദ്വിജോ\akaram സ്തുഗുരുരിത്യേഷാ മനീഷാ മമ  \hfill{1} 

\par ജാഗ്രത് സ്വപ്ന സുഷുപ്തി എന്നീ അവസ്ഥകളിൽ  അതായത് ഉണർന്നിരിയ്ക്കുമ്പോഴും\\
സ്വപ്നാവസ്ഥയിലും ഗാഢമായ നിദ്രാവസ്ഥയിലും യാതൊരു ബോധമാണോ മറ്റ് \\
ഏതിനേക്കാളും എപ്പോഴും പ്രകടിതമായിക്കൊണ്ടിരിയ്ക്കുന്നത്  (ഉജ്ജൃംഭതേ),\\
ഏതു ബോധമാണോ  ബ്രഹ്മാവു തൊട്ടു ചെറിയ ഉറുമ്പു വരെയുള്ള സർവചരാചരങ്ങളിലും\\
അദൃശ്യമായി പ്രകടമായിട്ടുള്ളത്  ഈ  സുദൃഢമായ ബോധം അതായത് അറിവ് \\
ഒരു വ്യക്തിയ്ക്കുണ്ടെങ്കിൽ  അദ്ദേഹം  (ജന്മനാ) ചാണ്ഡാലനോ, ദ്വിജനോ ആയിരുന്നാലും\\
ഗുരുസ്ഥാനീയനാണ്. ഇത് (ഇതി) എനിയ്ക്ക് ഒട്ടും സന്ദേഹമില്ലാത്ത തീരുമാനമത്രെ \\
 (ഏഷാ മനീഷാ മമ = ഏഷാ  മമ മനീഷാ) 
\end{verse}
\end{document}